jul 18. 2023 | Taekwondo
De strijd om de wereldtitels in het Engelse Coventry is voor de Academie van Jan Ekema uit Appingedam bijzonder succesvol verlopen. Men viel maar liefst zes keer in de prijzen en er konden twee wereldtitels mee naar huis worden genomen. Die eer viel te beurt aan Ghilaisha Buurmeijer en Sharyl van Wijk (zie foto). Het toernooi was verdeeld over drie dagen en telde tweeduizend deelnemers uit achttien landen. Een kleine drieduizend toeschouwers volgden de verrichtingen van de sporters op de voet.
Ghilaisha Buurmeijer stond bij de meisjes rode band echt in de vechtmodus. Met een verbeten gezicht nam ze het op tegen haar tegenstanders en wist na vier rondes de finale te bereiken. Ze was kennelijk helemaal op stoom gekomen tijdens de voorgaande gevechten, want ze gaf haar tegenstander in de finale geen schijn van kans en won met maar liefst 22-4. Sharyl van Wijk had zich bij de dames op vijf onderdelen ingeschreven, maar vooral haar zinnen gezet op de mooie kampioensbelt die bij het sparren op de winnaar lag te wachten. Het lukte haar met het punt stop sparren om wereldkampioen te worden en mocht dan ook de felbegeerde belt in ontvangst nemen. Met de muziektuls, de (gewone) tuls en het doorgaand systeem sparren werd ze tweede. Ook vormde ze met een deelneemster uit Wales en een Schotse een gecombineerd team om deel te nemen aan het TAG team sparren. Hiermee werden ze derde en daarmee was de vijfde prijs voor haar ook binnen.
Patrick van Wijk wist door zijn goede voorbereiding de finale te bereiken in de executive heren klasse. Hij was echter niet opgewassen tegen de negenvoudige kampioen uit Engeland en moest genoegen nemen met een tweede plaats. Ghilano Buurmeijer streed in een grote poule van 48 deelnemers om de titel en behaalde een mooie vijfde plaats bij de junioren jongens.
Na een lange afwezigheid op het wedstrijdvlak, nam Anna Ekema weer deel bij de executive dames/stijlpatronen (tuls). In de voorronde met 43 andere dames wist ze een eerste plaats te behalen, maar in de finale verliep het niet naar wens. Ze werd uiteindelijk vijfde. Sylvian van Wijk, Ezra Oorlog en Lennart Blauw behaalden geen prijs. Ze strandden in de kwartfinale maar konden toch terugkijken op goed toernooi. Anna Ekema was als coach zeer tevreden met de behaalde resultaten.
jul 18. 2023 | Tennissport
In Middelstum staat op de laatste zondag van augustus de elfde editie van het OTC Veteranentoernooi Midstars op het programma. Deelname is mogelijk voor iedereen van veertig jaar of ouder. Het tafeltennistoernooi begint om tien uur en zal rond zes uur afgelopen zijn. Deelname aan het evenement op 27 augustus is niet gratis. Men kan op de dag van het toernooi betalen.
Het zal volgens de organisatie een gezellig toernooi worden, waarbij iedereen volop aan spelen toe komt en niet al na een paar uur is uitgeschakeld. Er is een natuurlijk een kantine aanwezig met verschillende drankjes en snacks. De inschrijving sluit op 20 augustus. Het is verstandig om je tijdig op te geven, want er kunnen maximaal 42 deelnemers worden ingeschreven. De inschrijving gaat via Peter Streurman. Hij is bereikbaar via het mailadres otc-toernooi@midstars.nl of telefonisch via 06-53775212. Het toernooi vindt plaats op de thuisbasis van de club op de Coendersweg 15A in Middelstum. Bij opgave dient men per deelnemer te vermelden of het om een lid of niet-lid van OTC gaat, van welke vereniging men komt en ook wordt er om een contact-emailadres gevraagd.
jul 18. 2023 | Overig nieuws
Aan het einde van een lang voetbalseizoen volgt in de regel een afsluitende dag waarop er nog even teruggeblikt kan worden. Alle hoogte- en dieptepunten de revue passeren. Er onder het genot van een hapje en een drankje afscheid wordt genomen en er toch nog even tegen een bal wordt getrapt. Bij het Woldendorper WEO was dat niet anders. Daar was het vijfde elftal van DVC Appingedam komen opdraven om het vlaggenschip van de geelzwarten partij te bieden. Doelpunten kregen de aanwezigen voldoende te zien, net als bijzondere invalbeurten. En aan het einde van de rit waren doelman Rody Bos, Jan Vriemoedt, Jarno Oolders, Daniël Boekee en Jarno Medema de mensen die voor hun bewezen diensten werden bedankt en uitgezwaaid.
Voor Rody Bos was het eigenlijk al wel duidelijk dat hij niet meer onder de lat zou terugkeren na de vervelende blessure die hij in de aanloop naar de competitie opliep tijdens een oefenpotje tegen DVC. Aan een carrière van ruim dertig jaar als doelman was abrupt een in de gekomen. Het gebroken scheenbeen zou hem uiteindelijk doen besluiten om gezin en maatschappelijke loopbaan voorop te stellen. In de achterliggende decennia heeft Bos heel wat wedstrijden het doel mogen verdedigen. Voor het toenmalige De Pelikanen, Poolster, Appingedam en op het laatst dus ook WEO. Tijdens de afscheidswedstrijd op het veld naast sporthal De Vennen wist hij in het shirt van DVC zelfs nog te scoren.
Overigens net als zoon Rover, die ook wat speelminuten mocht maken en uit een assist van Robert Stubbe voor WEO het doel wist te treffen. Toen was de wedstrijd allang geen wedstrijd meer, want nadat Niels Jansen de score had geopend, waren het Stef Jansen, Jeroen ten Have (3) en Benjamin Havik (2) geweest die de stand naar 7-0 hadden weten te tillen. Rody Bos scoorde vervolgens voor DVC dus de eretreffer. Uiteindelijk was het Teun Westerhuis die de eindstand op 9-1 bepaalde, maar over het resultaat maakte niemand zich druk. Er werd gedurende de 68 minuten durende wedstrijd gewisseld dat het een lieve lust was.
Zelfs Cor van der Laan van hoofdsponsor NIVI en tevens schoonvader van de afscheid nemende doelman, mocht nog komen opdraven. Net als Jayant Medema, de zoon van Jarno Medema en speler van DVC Appingedam (JO15-1). Hij mocht na een half uur de rol van Rody Bos overnemen bij WEO. En zo kwam er een einde aan een seizoen die Bos zich heel anders had voorgesteld, maar waar toch met tevredenheid op terug werd gekeken.
Ook door Jarno Oolders, die later toegaf dat hij na acht jaar met pijn in het hart het geel met zwart te moeten achterlaten vanwege een verhuizing naar Groningen. ‘Ik blijf wel voetballen, maar dan bij GRC Groningen. En als ik op zondag geen wedstrijd heb zal ik zeker in Woldendorp te vinden zijn’, liet hij zich ontvallen. Je zou hem een kind van de club kunnen noemen omdat hij zijn eerste schreden op de grasmat in Woldendorp zette. Een korte tussenstop in Siddeburen daargelaten, speelde hij daarna voor NEC Delfzijl en schopte het tot de hoofdklasse. Na zes jaar keerde hij terug bij WEO. ‘Ik werd er met open armen ontvangen. Het is tot nu toe de mooiste voetbaltijd van mijn leven geweest, veel geleerd en gelachen en dat bereikt wat ik wilde. Het plezier in het spelletje terugvinden.’
Jarno Medema herinnert zich van zijn Damster tijd de inbreng van trainers als Jan Martin Dijkstra, Dick van Streun, Jan Medema en Dick Lukkien. ‘Het is mooi om te zien waar het voetbal Lukkien heeft gebracht. Uiteraard kijk ik ook met veel plezier terug op het feit dat ik in de jeugd van Appingedam met jongens als Arnold Kruiswijk en Cuneyt Karakaya heb mogen spelen.’ Na Eems Boys volgde een verblijf bij De Pelikanen, een vervelende kruisbandblessure en werd na zijn herstel een belofte ingelost. Hij wilde nog een keer met goalgetter Dennis van Dijk in een elftal spelen en deed dat bij Poolster, waar ook Rody Bos zijn opwachting maakte. Na een jaar keerde hij terug bij DVC en toen duidelijk werd dat Bos, Dennis de Vries en Jan Vriemoedt naar WEO zouden gaan, maakte ook Medema die switch.
Na twee jaar vindt hij het nu welletjes. Medema is sinds kort in het bezit van het trainersdiploma UEFA C en wil zich op dat vlak verder ontwikkelen. Zijn zoon Jayant en dochter Shaila hebben het
stokje van hem overgenomen, al zal Medema niet helemaal stoppen. ‘Lekker een beetje ballen in het vijfde van DVC en daarnaast de JO17-1 van de club trainen. Ik zal dus veel op de voetbalvelden zijn te vinden. Bij alle clubs waar ik gespeeld heb kom ik nog wel eens. Misschien kan ik er ooit nog eens trainer worden. Dat zou wel leuk zijn.’
Drie jaar geleden riep Jan Vriemoedt, de man met rugnummer 99, nog dat stoppen nooit een optie is geweest. Hij was toen 45 jaar en omdat de kop en het lijf elkaar nog konden vinden en hij zijn zoon vaker op de zaterdag wilde zin spelen, besloot hij het Damster voetbal te verruilen voor het geel en zwart van zondagclub WEO. Ook daar is nu een einde aan gekomen. Gezin, familie en vrienden komen op de eerste plaats. Daarna zal er altijd ruimte blijven om tegen een bal aan te trappen, maar dan daar waar het ooit voor hem is begonnen. Op het Wellemansportpark in Appingedam. Omdat het lijf en de kop elkaar nog steeds niet uit het oog zijn verloren.
En dan is er nog Daniël Boekee. De man die bij WEO aan het voetbal begon te ruiken, een paar keer met de Woldendorpers kampioen werd en vervolgens bij het toenmalige Eems Boys neerstreek. Via de Delfzijlster club keerde hij aanvankelijk terug, maar verkoos het toen om naar Holwierde te vertrekken dat in de eerste klasse speelde. En weer trok het geel met zwart hem terug naar Woldendorp, waarna hij bij Appingedam en het latere DVC ging spelen.
In 2018 keerde hij definitief terug bij WEO om daar zijn voetbalboek dus nu te sluiten. ‘Ik ben trots op de 170 goals die ik heb gemaakt, al had ik graag de magische grens van 200 aangetikt. Het hoogtepunt dat ik heb meegemaakt is nog altijd de kampioenswedstrijd tegen Wedde. Ik scoorde toen twee keer in de finale, die uiteindelijk na strafschoppen werd beslist. En dat onder het toeziend oog van zo’n duizend toeschouwers. Dat was echt kippenvel. Hoewel hij officieel afscheid heeft genomen, laat hij nog wel een duidelijke boodschap klinken. ‘Ik ben nog steeds lid van WEO, dus de tegenstanders zijn gewaarschuwd.’
