okt 29. 2025 | Achtergrond
Iets doen wat je in je dagelijkse leven niet doet. Kijken wat je nog meer in je mars hebt of gewoon buiten de gebaande paden treden. Vrijwilliger worden bijvoorbeeld. Om het een waar, het is immers maar net waar je belangstelling naar uit gaat. Sport is altijd mijn passie geweest. Ik heb zelf gevoetbald, was jeugdleider en trainer in een tijd dat je je kamer nog niet met diploma’s hoefde te behangen, trok op vrijdag de lijnen op het voetbalveld en baalde gigantisch als die er de volgende morgen weer af waren geregend. En dat doe je dan allemaal vrijwillig. Omdat je een verbondenheid met de vereniging voelt. En die zie je overal en in alle geledingen terug.
‘Man, man, man. Ik heb het nog nooit zo druk gehad sinds ik met pensioen ben.’ Ik moest ineens aan dat zinnetje denken toen iemand van de technische staf van SV De Heracliden zaterdag voor de zoveelste keer achter mij langs liep om een bal op te halen die nog net niet op de Eemshavenweg terecht was gekomen. Diep weggestoken in zijn blauwe clubjas, de regen en de harde wind trotserend keek ik hem na. Of hij al met pensioen was heb ik hem maar niet gevraagd. Tegelijkertijd kwam er iemand naast mij staan met de vraag of al die foto’s die ik maakte gemakkelijk verkocht konden worden. Ach ja, als ik het zou willen? Misschien wel. ‘Maar het is gewoon vrijwilligerswerk hoor. We hebben daarvoor ooit een stichting opgericht waar we gemiddeld vier dagen per week zoet mee zijn.’ Even was het stil. Toen zei de man; ‘Zo, dat is niet niks. Dat is dus een soort van tweede baan. Omdat het nu eenmaal je passie is.’ En dat kon ik alleen maar beamen. Je moet wel een beetje knettergek zijn om in de stromende regen het perfecte plaatje te schieten. En daarnaast op je doorweekte kladblokje ook nog wat opkrabbelt wat ’s avonds tot een afgewogen verslag moet leiden.
Het eerste fluitsignaal klinkt en de bal rolt. Het puntloze Noordwolde, de tegenstanders van de Meijsters moet er voor los. Als je naar het elftal kijkt krijg je toch een gevoel van empathie voor de geelzwarten. Het is algemeen bekend dat het niet goed gaat met de club waar suikeroom Johan Brakema decennia geleden de scepter zwaaide. De bomen tot in de hemel leken te groeien. Al dan niet met wat ondersteuning van de pionier van die bekende fastfood-keten. Het eerste elftal is tevens het enige seniorenteam dat de club nog rijk is. Het bestaat uit een mix van jeugdspelers en mannen zoals de onverslijtbare Marco Vos. Verknocht geraakt aan zijn cluppie. Voor mijn gevoel loopt hij al wel veertig jaar achter een bal aan. Dat rotsblok in de verdediging is de dertig echter nog niet gepasseerd. Staat ook nu weer zijn mannetje en is het type dat oorlog trapt als dat gevraagd wordt. En eerlijk is eerlijk, een botsing met de bonkige voetballer wil je het liefst voorkomen. Al gaat het voetballend gezien dan ook allemaal wat moeizamer. De geest wil wel, het lichaam reageert wat trager. De onverzettelijkheid van iemand als Vos levert de gasten een meer dan verdiend punt op. Vos sjokt na het laatste fluitsignaal met zijn teammaatjes richting kleedkamers. Hij ziet er vermoeid uit. De grimas op zijn gezicht verraadt echter veel. De nul op de ranglijst is weggepoetst. En hoe de rest van het seizoen gaat verlopen? Dat zien ze in Noordwolde dan wel weer. Van Marco Vos zijn ze in ieder geval nog lang niet verlost op de Noord-Groninger velden.
De volgende dag kunnen we dicht bij huis blijven. Gaat het een keer niet over voetbal. Omdat er meer te beleven valt in de wereld van de amateursport. De Zeemijlenloop van Delfzijl vraagt om aandacht. En die kunnen ze krijgen. De organisatie werd nog even flink op de proef gesteld omdat de route gewijzigd moest worden. Tja, Delfzijl aan zee. Dan kun je af en toe hoog water verwachten en in dat geval gaan de dijkdoorgangen dicht. De stormachtige wind maakt het er niet vrolijker op, maar het is droog. Ook al duurt dat niet lang. Binnen de kortste keren valt het er met bakken vol tegelijk uit en krijgen de lopers er flink van langs. Zij niet alleen overigens. De mensen die de moeite hebben genomen om een kijkje langs het parcours te gaan nemen houden hun paraplu stevig vast om te voorkomen dat de rukwinden er met het ding vandoor gaan. Ze zoeken een droog plekje onder de bomen. Ik fiets door de regen heen. Op zoek naar een geschikt plekje voor weer een perfect plaatje. Eentje waaruit de drukte blijkt, maar ook de elementen naar voren komen. Voor de tweede dag op rij doorweekt van het regenwater haak ik op zeker moment af. Het is mooi geweest. Het resultaat van de inspanningen bekijk ik later wel.
Als je over voldoende vrije tijd beschikt kun je allerlei dingen gaan doen. Je weekend invullen met postzegels verzamelen, reizen of op de kleinkinderen passen. Je kunt ook zelf gaan sporten of als trouwe volger in de stromende regen staan. Voor iedereen is er wel wat. En geloof mij, we zijn vaak in staat om onszelf te verbazen. Zowel tussen als langs de lijnen.
okt 28. 2025 | Overig nieuws
In het Duitse Völlen, een plaats boven Papenburg, vond zaterdag een bijzondere voetbalwedstrijd plaats. Die ging tussen de Walking Footballers van VfR Eintracht Völlen en Siddeburen. Het ‘internationale’ treffen werd met 7-5 gewonnen door de gastgever.
Het is lang geleden dat er een team van Siddeburen naar Duitsland ging om daar een ‘Interland’ te spelen. Om een en ander af te tasten of dit na zoveel jaren nog steeds leuk zou zijn, was onder het mom van ‘de oudjes moet er maar als eerste aan geloven’ het Walking Footbalteam best bereid, zelfs zonder enige tegenwerping, om de bijna vergeten handschoen op te pakken. Het team sprak, kort na een eerste spontane kennismaking bij een thuiswedstrijd op de zondagmiddag, af met de geschiedschrijver van SV Völlen om daar graag een keertje in te komen voetballen. Er werd een prachtig moment voor gevonden. In het weekend van louter stormwinden en veel regen moest het gebeuren. De voorbereidingen waren wel perfect geregeld. Een van de leden contracteerde een taxibusje en op de dinsdag voor vertrek had het Siddebuurster team er in de zaal nog even flink aan getrokken. Maar naarmate de zaterdagmiddag naderde werden de zeven Internationals nerveus of het wel door zou gaan. En waarschijnlijk ook of hun ‘oepke’ hen niet door de neus zou worden geboord. De toezegging kon namelijk alleen maar stand houden als de thuiswedstrijd van het eerste team van Völlen de vrijdagavond zou spelen. Dan zou de interland een dag later sowieso ook gespeeld kunnen worden. En hun eerste team speelde toch. Een wat onlogische koppeling van zaken, maar het Siddebuurster team had geen enkel bezwaar.
Vroeg op de zaterdagmiddag stapten de zeven WF-ers in een topconditie in het busje en kwamen iets na half twee in het stadion van Völlen aan. De 1500 verwachte toeschouwers waren er op dat moment nog niet. Maar er lag al wel een door en doornatte grasmat op de spelers te wachten. Na een kopje koffie hesen de teams zich in de kleding en was het tijd voor de verbroederingsfoto. Daarna begon de sportieve strijd. Het ging tot de pauze op het loodzware veld gelijk op en de rust brak dan ook aan met een 3-3 tussenstand. Namens de gasten scoorde Fekko Jan Sebens drie keer. Na de pauze waren Bram de Boer en Hotze Haveman ook succesvol. De Duitsers wonnen na twee keer twintig minuten echter met 7-5. Het inmiddels bijna omgeploegde veld liet niet meer speeltijd toe. Nog langer doospelen was duidelijk een regenbui te ver geweest. De scheidsrechter floot overigens perfect.
Toen kwam nog de derde helft. Die was zo mogelijk nog zwaarder, maar ook heel leuk. Het klikte van alle kanten en geleidelijk ook steeds beter. Wij brachten als attentie een jubileumboek en een vaantje mee en Siddeburen kreeg ook een vaantje. Bij Eintracht Völlen hadden ze hun huiswerk goed gedaan en daarom mocht Bert Wierenga namens het WF-team een shirt van de tegenstander in ontvangst nemen met daarop het nummer 14. Kennelijk was daar al doorgelekt dat bij Siddeburen iedereen met dat nummer rondliep. Daar wilden de gastheren graag op inhaken. Toen kon Völlen bij Bert Wierenga helemaal niet meer kapot. De van oorsprong ZNC-er had een shirt in zijn geliefde clubkleuren. Zijn waardering daarvoor stak hij niet onder stoelen of banken. De gastvrijheid van de Duitse buren staat alom als goed bekend. ‘We hebben dan ook genoten van de heerlijke producten van hun grill. En qua vocht kwamen we, als we dat wilden, ook helemaal niets te kort’, aldus teamlid Rieks Spandauw. Tijdens de wedstrijd werd er veelvuldig op doel geschoten, in de kantine schoten ze vooral op de kleine glaasjes af. Het was gezellig en team Siddeburen won de derde helft dan ook ruim op punten.
Het was wel heel verstandig dat enkele dagen eerder al was besloten om het tijdstip van vertrek af te spreken. Die was vastgesteld op 17.30 uur. Op dat tijdstip stonden de spelers dan ook als makke schapen op van hun stoel om na uitvoerig afscheid te hebben genomen weer in het busje plaats te nemen. Dat de terugweg bol stond van de leuke opmerkingen en een flinke dosis voetbalhumor over de afgelopen uren, behoeft geen betoog. Spandauw: ‘Wij hebben een sterk vermoeden dat een en ander nog wel een vervolg zal krijgen. Want je bent ook bij een vereniging om af en toe met elkaar ook op een andere manier wat extra plezier te beleven.’ Op bovenstaande foto de beide teams voor de aftrap van de interland.
okt 28. 2025 | Atletiek
Atleet Bram Wubs van de Loopgroep Bedum heeft in de afgelopen tweeënhalf jaar in alle provincies van Nederland (minimaal) een marathon gelopen. Met deze prestatie verdiende hij de gouden twaalf provinciën-medaille van ProRun. Hij is hiermee een van de eenentwintig atleten die deze uitdaging tot nu toe voltooid hebben. Met een gemiddelde tijd van 3:52:52 per evenement staat hij op de derde plaats gesorteerd op gemiddelde snelheid. In Delfzijl kwam Ben Stellingwerf een fractie tekort om de Zeemijlenloop op zijn naam te schrijven. Bij de dames haalde Annemarije Souer het podium.
De twaalf provinciënlijst van Bram Wubs startte op 11 maart 2023 in het Drentse Gasteren en eindigde op 12 oktober na 946 dagen in Eindhoven. Zijn lijst omvat vijf marathons en zeven ultra-marathons en onverharde trails van 43 kilometer en meer. De snelste marathon was in mei van dit jaar in Leiden met 2.52.58 uur en de langste afstand was 100 kilometer in de Kardinge Bultra in 2023. Na zijn inspanning van totaal 46 uur en 34 minuten in twaalf evenementen kon hij de gouden medaille in ontvangst nemen. Om dit te vieren liep Wubs zaterdag de plattegrond van Nederland in de straten van Bedum.
In Delfzijl vond zondag voor de dertiende keer de Zeemijlenloop plaats. Door storm ‘Benjamin’ en de hoge waterstanden moesten de dijkdoorgangen in Delfzijl dicht waardoor de organisatie van het evenement ‘last minute’ het parcours creatief moest aanpassen, waardoor de afstand 6,3 in plaats van 7,4 kilometer werd. Daardoor konden de hardlopers alsnog starten, maar ze hielden het onderweg door de regen allesbehalve droog. Toch waren er aan de finish bij Molen Adam in het centrum van Delfzijl alleen maar blijde en tevreden gezichten omdat ’t evenement toch doorging. Loopgroep Bedum was met zestien atleten goed en sterk vertegenwoordigd. Bij de heren kwam Ben Stellingwerf een fractie te kort voor de eerste plaats overall. Hij finishte na George van der Schans als tweede op de 6,4 kilometer met een tijd van 20.51 minuten. Annemarije Souër kwam als derde dame over de meet in een sterke 25.33 minuten. Beiden werden eerste in hun categorie heren en dames 40.
De resultaten van de overige atleten van de loopgroep luiden als volgt; Harmen Stam 22.36, Eva Toebak 32.17, Harm Vos 33.43, Miranda van der Molen samen met Jeroen Doornbos 33.58, zoon Stan 32.29, Johan Koster 34.47, Arianne Hooghuis 35.13, Marijke Huisman 36.09, Sander de Vries 37.11, Anouk Wierema 38.07, Mareike Wubs samen met Trieneke van der Heide 38.17, Irene Wigboldus 39.40 en Inez Zeldenrust 40.27 minuten. Op bovenstaande foto links de ‘gouden’ Bram Wubs en daarnaast Mareike Wubs en Trieneke van der Heide na afloop van de Zeemijlenloop in Delfzijl.
okt 27. 2025 | Atletiek
Er is een grote kans dat er meer hardlopers meedoen aan de Dijkloop in Delfzijl dan ooit tevoren. Op zondag 14 december melden zich volgens organisator Erik Bosscher mogelijk 700 deelnemers aan de start van het jaarlijkse hardloopevenement. De route gaat over de dijk van Delfzijl naar de Eemshaven.
‘Hardlopen is ontzettend populair en bovendien staan er verder in december weinig lopen op de kalender’, legt Bosscher uit. De vorige editie bracht zo’n 500 mensen op de been, het jaar daarvoor waren het er 400. Een stijging van het aantal deelnemers ligt dus voor de hand. ‘Eigenlijk verwacht ik op al onze afstanden meer deelnemers. We zijn er uniek in dat lopers maar liefst uit zes afstanden kunnen kiezen. We hebben de wedstrijdafstanden 10 kilometer en de marathon, maar daarnaast bieden we de 5 en 15 kilometer, de halve marathon en de 30 kilometer.
Het parcours kent een kleine wijziging ten opzichte van vorig jaar. Toen werd er gebouwd aan de dijk ter hoogte van Bierum. De werkzaamheden aan de getijdenduiker die daar wordt aangelegd lopen nu op hun eind. Bosscher: ‘We hebben net het bericht gekregen dat ze vóór de Dijkloop klaar zijn. De hardlopers gingen daar vorig jaar even van de dijk af en liepen een stukje over een weg van rijplaten langs de bouwwerkzaamheden. Die werden precies zo neergelegd dat het parcours even lang bleef. In december hoeft dat allemaal niet meer, dan kunnen de lopers weer gewoon over de dijk.’
Volgens hem hoeven hardlopers die interesse hebben in de Dijkloop zich geen zorgen te maken dat de Dijkloop vol zit. ‘Elke afstand heeft een eigen starttijd, dat spreidt de drukte. Bovendien is de dijk lekker breed en heb je tijdens het lopen prachtig wijds uitzicht over het water van de Eems.’ Alle hardlopers draaien bij een keerpunt op de helft van hun afstand om en lopen dan weer richting Delfzijl. Traditiegetrouw finishen zij bij het strand van Delfzijl, ter hoogte van de nieuwe brug de Diekloper. Inschrijven voor de Dijkloop kan via www.dijkloopdelfzijl.nl. Deelname is niet gratis. Inschrijven op de dag van de loop is mogelijk bij de start. Hardlopers starten per afstand op een eigen tijdstip tussen 10.00 uur en 13.30 uur. Alle lopers finishen daardoor naar verwachting tussen 13.45 en 15.30 uur (foto: archief EemsmondSport).
okt 27. 2025 | Achtergrond
Melvin Sikkema van vijfdeklasser Noordpool UFC uit Uithuizen scoorde in de thuiswedstrijd tegen vv Stedum maar liefst vier keer. In de eerste helft was hij twee keer trefzeker en daarmee kwam zijn totaal aantal doelpunten op vijftig te staan. Daar bleef het niet bij, want na de thee zouden er nog twee volgen.
De pas 21-jarige voetballer maakte zijn goals vooral bij het Zandeweerster ZEC, waar hij enige seizoenen speelde en nu voor Noordpool UFC Uithuizen. Helemaal ongemerkt wilden ze in Uithuizen de mijlpaal niet voorbij laten gaan. Voor Sikkema had de vereniging nog een aardigheidje in petto in de vorm van een mand vol lekkernijen. Het duel tegen Stedum was eigenlijk geen echte wedstrijd. Daarvoor was het krachtsverschil te groot. De score had veel ruimer uit kunnen vallen, maar als je met 6-1 wint heb je het prima gedaan. Aanvoerder Wouter Eerelman scoorde overigens nog met een prachtig afstandsschot in de bovenhoek. JO19-speler Finn de Roos viel prima in en maakte knap de 6-1.
okt 27. 2025 | Taekwondo
Lennart Blaauw van Taekwon-do Academie Jan Ekema uit Appingedam was zaterdag aanwezig op het prestigieuze toernooi De Battle Of The Lowlands in Almere. Hij was daar zeer succesvol. Maar liefst 465 deelnemers uit acht landen streden hier om een titel. Lennart Blaauw behaalde deze in de klasse 57-63 kilogram.
In Lennart Blaauw zijn eerste ronde ging de strijd gelijk op en eindige in onbeslist waardoor de punten werden verdeeld. In Blaauw zijn ronde liep hij direct al tegen een hieltrap aan (gedraaide trap op het hoofd) waardoor hij op grote achterstand kwam te staan. Hij liet zich echter niet van de wijs brengen en volgde de aanwijzingen van coach Jan Ekema goed op. Die liet Blaauw zijn tegenstander met zijwaartse en ronde trappen onder druk zetten die zo herhaaldelijk buiten de lijnen moest stappen. Hierdoor kwam Blaauw weer op geringe voorsprong. Hij bouwde deze verder uit door herhaaldelijk met zijn rechtse directe stoten te scoren en wist de partij te winnen. Dit leverde hem genoeg punten op om de titel binnen te halen.
Ezra Oorlog, uitkomend in de klasse 80-87 kilogram, nam een verstandige beslissing. Hij had in de voorronde een knieblessure opgelopen en wou zijn deelname aan het Engels kampioenschap, die binnenkort wordt gehouden, niet in gevaar brengen. Hij gaf de strijd om de derde plaats op en nam genoegen met een vierde plaats.
