Nico de Vries (Warffum): ‘We kunnen onze borst nat maken’
Nico de Vries is al jaren onlosmakelijk met voetballend Warffum verbonden. De docent aan het Alfa College in Groningen tekende vorig jaar een contract voor nog eens twee jaar en zag de inspanningen beloond worden met promotie naar de vierde klasse. Een sterk staaltje van de man die bekend staat als sociaal, iemand met een duidelijke mening en een visie. ‘Als je vertrouwen hebt in het proces dat je voor ogen staat, komen de successen vanzelf. Geduld is wat dat betreft een schone zaak. En dat hebben we in Warffum aangetoond’, aldus de Roodeschoolster die het niet als een valkuil ziet dat hij al langere tijd aan de ‘kanaries’ verbonden is.
In het dagelijkse leven les geven in dienstverlening en zorg en deze twee facetten combineren met het coachen en trainen van voetballers. Je zou bijna zeggen dat het de ideale uitgangspositie is voor een voetbaltrainer. Je ‘verleent’ je diensten en hebt de zorg over een team die je in hun ontwikkeling wilt laten groeien.
Zelf heeft hij als voetballer de nodige hoogtepunten meegemaakt. Een kampioenschap in de C1-junioren van Rood Zwart Baflo, maar ook enkele wedstrijden die zijn bijgebleven. Een duel in en tegen Urk met Viboa of VVS Oostwold in de nacompetitie met Rood Zwart Baflo. Een derde kampioenschap op rij met de 35+ van Warffum op vrijdagavond zal hem ook voor altijd bijblijven. Als trainer bij Rood Zwart Baflo mocht hij in de jeugd een kampioenschap meemaken en verder een aantal finales met jeugdelftallen van vv Winsum met als mooiste wedstrijd eentje voor promotie naar de derde divisie, vlak naast het stadion van PEC Zwolle. Wat hij echter nog belangrijker vindt is dat de jeugd met een glimlach van het trainingsveld stapt. ‘Dat vind ik nog mooier dan het bereiken van een kampioenschap. Ouders die tevreden zijn over hoe het gaat en kinderen die altijd willen voetballen.’ Wat dat betreft zit het wel goed met de opvolging in huize De Vries. De beide zoons Odin (7) en Jaël (3) voetballen bij Corenos en worden door de coach nu al ‘echte voetbaldieren’ genoemd.
Warffum begon goed aan de afgelopen competitie en bleef het hele seizoen zicht op de prijzen houden. Uiteindelijk mocht men via de nacompetitie proberen om een stap hogerop te maken. We nemen De Vries nog een keer mee naar die gedenkwaardige dag waarop alles samenkwam. Dat historische moment op 6 juni in Annen toen er maar liefst met 5-1 van FC Klazienaveen werd gewonnen en de promotieshirts over de schouders getrokken konden worden. Bussen vol supporters en daarnaast nog tientallen die met eigen vervoer kwamen. Een afgetekende uitslag, al leek het er in de eerste helft dan ook niet op dat het die kant op zou gaan. ‘Maar door als team te acteren hebben we dit geflikt. Uiteindelijk zie je dat wij met z’n allen, inclusief de supporters, iets moois hebben neergezet. Aan motivatie heeft het ons nooit ontbroken. Die was er altijd wel. En als het even wat minder ging was het mijn voornaamste zorg om de sfeer in de ploeg goed te houden.’
Op de vraag wat voor soort trainer hij is en in welke rol hij zich het liefst zelf ziet, zegt De Vries: ‘Ik denk dat ik een trainer ben die duidelijk in de communicatie is, verwachtingen uitspreek en iedereen belangrijk wil maken binnen het team. Daarom wil ik altijd aan het begin van een voetbalseizoen de afspraken die gemaakt zijn duidelijk hebben. Vanuit de groep is er echter ook inbreng nodig over hoe zij het willen. Uiteindelijk moeten we het samen doen dus maak je ook samen afspraken. We hebben te maken met een teamproces waarin de mening van iedereen er toe doet, maar wel met commitment met de afspraken die gemaakt zijn en waar iedereen zich aan houdt. Het is aan mij om die te hanteren. Kort samengevat ben ik denk ik een ‘people’s manager.’
Met het bijtekenen van nog eens twee jaar is De Vries aan het einde van de rit zes seizoenen bij Warffum werkzaam. Hij ziet dat niet als een valkuil voor als het misschien wat minder gaat. ‘Ín mijn ogen schept het een band en laat het zien dat er door de jaren heen vertrouwen is opgebouwd. Wij hebben geschiedenis geschreven en weten ook dat het een hele uitdaging gaat worden in de vierde klasse. Ook in het geval van teleurstellingen is het mijn taak om de koppies dezelfde kant op te houden. Ik ga de uitdaging graag aan en of ik er dan een, drie of vijf jaar zit maakt mij niks uit. Deze groep heeft veel potentie en ik ben blij dat daar zo lang een onderdeel van te kunnen zijn.’
Een wedstrijd kun je op veel manieren benaderen. Bij Warffum laat men over het algemeen de oren niet naar de manier van spelen van de tegenstander hangen. ‘Het liefst zijn wij dominant aan de bal. Leggen we onze wil op aan de tegenstander en creëren we kansen door te durven voetballen. In de vijfde klasse lukte dat vaak, maar dat zal nu wel iets anders worden. De uitgangspunten blijven wat mij betreft echter het zelfde. We moeten durven en elke wedstrijd alles geven.’
En dat gaat dan met een gewijzigde selectie gebeuren, waarbinnen zich wat veranderingen hebben voltrokken. Doelman Eddy Renses, Roy Kuipers en Jeroen Zwart, afgelopen seizoen goed voor een tweede plaats in de Topschutterslijst, doen een stapje terug. Sil Bijsterveld heeft de overstap naar RZ Baflo gemaakt. Daar tegenover staat de komst van Jarell en Delano Corbijn (Be Quick 1887), Yordi Huisman (SV Onderdendam), Jaden Faleye (UFC Noordpool) en Thijs Gerlofs (vv Winsum). Aan Nico de Vries de taak om er een team van te smeden dat in staat moet zijn om zich in de vierde klasse staande te houden. En tegen wie dat moet gebeuren werd hem al snel duidelijk. ‘Het wordt in ieder geval een competitie waarbij we onze borst nat kunnen maken. Grote titelkandidaten zijn volgens mij Omlandia, Poolster en SIOS. Maar ook Corenos, Mamio en vv Groningen zijn teams die een goede reeks kunnen neerzetten. Het zal afwachten worden hoe wij ons houden. Realistisch gezien denk ik dat wij met een zevende of achtste plek het seizoen als geslaagd kunnen bestempelen. Het zal wennen worden, maar ik heb er wel vertrouwen in.’
