Rick Werkman: ‘Mijn hart ligt bij Rood Zwart Baflo’
RZ Baflo is de laatste jaren aan het pendelen tussen de vierde en de vijfde klasse. In het seizoen 2021/2022 daalden de roodzwarten af naar de vijfde klasse. Een jaar later werd de stap omhoog gemaakt, maar volgde een roemloze aftocht. Twee seizoenen geleden werd er een nieuwe poging gewaagd om hogerop te komen. Toen ging het in de nacompetitie mis. Het afgelopen voetbaljaar was het dan uiteindelijk raak. Onder Rick Werkman werd op imposante wijze de titel gepakt en dus mag RZ Baflo het opnieuw in de vierde klasse gaan proberen.
Als hoofdcoach is Rick Werkman, Bafloër in hart nieren, een vrij onbeschreven blad. Hij voetbalde zelf in de jeugd van de roodzwarten en reikte tot en met het tweede elftal. Op de vraag hoe het komt dat hij de stap naar de hoofdmacht nooit heeft kunnen maken, zegt de 30-jarige gekscherend: ‘Dat ik nooit ben doorgebroken blijft een enorm raadsel voor mij.’ Om er op meer serieuze toon aan toe te voegen; ‘Ik was geen fantastische voetballer. Probeerde altijd zo goed mogelijk mijn best te doen en kon op inzet aardig mee. In de jaren dat ik voetbalde heb ik wel altijd enorm veel plezier gehad en in leuke elftallen mogen spelen. Toen ons tweede elftal jammerlijk uit elkaar viel was ik er wel klaar mee. Ik was toen al trainer van de JO13 en haalde daar meer plezier uit dan zelf te voetballen.’
Toch heeft hij als speler wel hoogtepunten mee mogen maken. ‘De periode dat ik in de B1 en de A1 van Baflo speelde was een prachtige tijd. Je speelde in een team met al je vrienden, werden in de B1 kampioen en kwamen ook nog wat rondes verder in de beker. De wedstrijd die we toen uit tegen NEC Delfzijl speelden vergeet ik nooit meer. We moesten heel diep gaan om de volgende ronde te bereiken. Tegen een ploeg die ook nog eens een klasse hoger speelde. De ontlading na de 0-2 was echt grandioos. En wat ook zeker niet vergeten mag worden is dat wij in de A1 een half jaar ongeslagen wisten te blijven. Het dieptepunt was toch wel dat ons elftal waar we mee in de jeugd speelden uit elkaar viel. Het blijft in mijn ogen eeuwig zonde dat sommige jongens zijn gestopt of naar andere elftallen gingen. Maar ja, daar is niks aan te doen.’
Als trainer zette hij zijn eerste schreden samen met clubgenoot Martijn Buma, die hij als een ‘goede vriend’ omschrijft. ‘Hij kwam op een bepaald moment naar mij toe met de vraag of ik het zag zitten om samen met hem de JO13 te trainen. Dat leek me wel wat. Toen de fusie met Warffum er kwam en het SJO ‘t Hogeland werd, stopte hij met training geven en ging ik samen met Martijn Huizinga verder .’ Vanuit die basis volgde Werkman de weg als coach, met Bert Riemeijer nast hem, richting de JO17 en JO19. Er werden fraaie successen behaald, met onder andere twee kampioenschappen. Daarna kwam Werkman bij het tweede team van de club terecht. ‘Samen met mijn huidige leider Jaap de Vries werden we in ons eerste jaar kampioen. Het tweede jaar gingen we een klasse omhoog en verliep het allemaal iets minder vloeiend. We waren toen ook een aantal belangrijke pionnen kwijt geraakt.’
Vervolgens werd de stap naar de hoofdmacht van de roodzwarten gezet. Wat hem als voetballer nooit lukte, presteerde hij dus wel als trainer. Hij had inmiddels zijn diploma VC2 (voorheen UEFA C) op zak, waarbij een groot woord van dank wordt uitgesproken richting zijn stagebegeleiders. ‘Marc van Meel is de trainer waar ik ongelofelijk veel van heb geleerd. Het was erg prettig om met hem mee te lopen. Hij heeft me in dat half jaar dat hij hier trainer was heel veel meegenomen in de dingen die hij deed en vertelde hoe hij dingen aanpakte. Het was voor mij als beginnend coach erg fijn om met zo’n grote trainer mee te mogen lopen. Daarnaast is hij ook een ongelofelijk fijne vent. Ook huidig Warffum-trainer Nico de Vries is iemand van wie ik veel heb geleerd. Hij was mijn praktijkbegeleider voor de VC2-cursus. Ik heb veel met hem gesproken en na de trainingen zaten we vaak heel lang na om alles nog een keer door te nemen. Het was een hele prettige leermeester.’
Werkman volgde begin vorig jaar Van Meel op. Die was nog maar een aantal maanden hoofdtrainer bij RZB, waar men wel wist dat hij vroeg of laat naar Spanje zou emigreren. Dat werd vroeger dan de club waarschijnlijk had gehoopt en dus werd Werkman de verantwoordelijke man. Hij vindt het lastig om zichzelf als trainer te omschrijven en laat het aan anderen over om hem op zijn kwaliteiten te beoordelen. Wel wil hij kwijt het erg leuk te vinden om trainingen voor te bereiden en met een team bezig te zijn. ‘Op deze manier hoor je nog ergens bij. Je bent ergens mee bezig en dat maakt het leuk. Zeker als je vanuit de teams die je traint veel waardering krijgt, zoals bijvoorbeeld het de JO19 die ik vier jaar heb getraind. Met die mannen heb ik een mooie seizoenen meegemaakt. Dat voelde net zo als toen wij dat zelf hadden in de A-junioren. Een echt vriendenploegje. Het klikte vrij aardig tussen de ploeg en mij als trainer. Als dat het geval is, ben je bereid om veel te doen voor de ploeg. Andersom is dat net zo. Dat maakt uiteindelijk de succesformule denk ik. Zolang de klik onderling goed is kun je veel bereiken.’
Het is volgens hem zeker niet altijd hosanna geweest het afgelopen seizoen, maar vindt dat je daar goed mee moet kunnen omgaan. ‘Bij ons kan het soms ook wel knetteren hoor. Dat hoort er nou eenmaal bij. Maar hoe lastig het soms ook is, uiteindelijk kom je er altijd wel uit. Wij hebben het geluk gehad dat we een prachtig seizoen hebben meegemaakt met een mooie bekroning. De kracht van het huidige RZ Baflo is de prettige mix van jonge honden en ervaren routiniers. De onderlinge band tussen de spelers is erg goed. Het is echt een team. Iedereen wordt gewaardeerd. Ik ben van mening dat we onze successen te danken hebben gehad aan de mooie mix van spelers en de teamgeest. Dat zijn onze grootste krachten geweest.’
RZ Baflo mag nu dus proberen om wat langer dan een seizoen in de vierde klasse te blijven. De huidige selectie blijft grotendeels intact. Nick Lukassen is gestopt en William de Roo heeft zich gemeld bij de 35-plussers van de vereniging. Daarnaast heeft Werkman twee nieuwelingen mogen verwelkomen. Dat zijn Bjorn Schutter van Winsum en Sil Bijsterveld van vv Warffum. Hij kan zijn gedachten nog over het nieuwe seizoen laten gaan terwijl hij op zijn fiets door het Hogeland toert of met vrienden op pad is. Duidelijk is in ieder geval dat het geen eenvoudige klus gaat worden om het elftal nog een keer naar grote hoogten te stuwen.
‘We wilden allemaal graag naar de vierde klasse. Dat hebben we gehaald. Nu moeten we aantonen dat we er ook daadwerkelijk zijn gekomen om te blijven. Vorig jaar heb ik al geroepen dat we bij ons zelf moeten blijven, dit jaar zeg ik het weer. Ik ben ervan overtuigd dat we mee kunnen. Maar ongeslagen kampioen worden in de vijfde klasse is wel even wat anders dan zomaar even door de vierde klasse fietsen. We zullen onze schouders er weer onder zetten om ons doel te bereiken. Met een flinke scheut Bafloër grinta in het spel. We weten wat ons te doen staat.’
Tenslotte leggen we Werkman de vraag voor wat zijn ambities zijn. Meer diploma’s en wellicht hogerop? Zijn antwoord is veelzeggend. ‘De vraag is al wel eens voorbij gekomen, maar op dit moment heb ik er nog nooit echt bij stilgestaan. Eigenlijk ben ik nu al trainer van de club waar mijn hart ligt. Mocht ik hier tot in lengte van jaren trainer mogen blijven? Ik zou er meteen voor tekenen.’ (foto: ©:Ronnie Afman).
