Het is zaterdagmorgen. De hele tuin ligt vol met bladeren. Buiten is het winderig, grijs en nat. De herfst is in al zijn glorie aanwezig. De eerste appjes komen al snel binnen. Zou het allemaal wel doorgaan? Enkele foto’s van kletsnatte velden voorspellen in ieder geval weinig goeds. Het zijn de terreinen waar over het algemeen het eerst een streep doorheen wordt getrokken. ‘Afgelast door de vereniging’ heet dat dan. Het was ook de zaterdag van een indrukwekkende stilte in verband met het overlijden van twee Poolster-prominenten. Een doorgaans doodnormale voetbaldag in de provincie, maar op Oldencate in Spijk deze keer wel eentje met een zwart randje.
Dat voetbal ook maar een belangrijke bijzaak is, vernamen we al snel toen we ons opmaakten voor de derby in Spijk tussen de blauwen en de geelzwarten. Het viel allemaal in het niet toen ons het bericht bereikte van het kort na elkaar overlijden van twee prominente Poolster-leden. Twee mensen die ik van zeer nabij heb meegemaakt. Voorafgaand aan de wedstrijden op Oldencate werd een minuut stilte in acht genomen en droegen de spelers rouwbanden.
Eind vorige week overleed Fester Bos op 83-jarige leeftijd. Bos was vooral aan het einde van de vorige eeuw erg actief binnen de Spijkster vereniging. Niet alleen floot hij wekelijks een wedstrijd van de senioren, steevast in zijn zwarte tenue, maar ook werd veel tijd gestoken in de sponsorcommissie. Ook al moest hij vier keer naar een sponsor voor een bord of advertentie in het toenmalige clubblad, Hij deed het en trok daardoor vaak aan het langste eind. Als bouwvakker tekende hij de uitbreiding van de oude accommodatie en zorgde samen met andere vrijwilligers ervoor dat er een nieuwe bestuurskamer kwam en een aantal extra kleedkamers. Fester Bos was er eentje van ‘geen woorden maar daden’ en dat straalde hij ook uit.
Ook het overlijden van oud-voorzitter Lex Wagteveld kwam hard aan. In de jaren tachtig en negentig hanteerde hij de voorzittershamer van Poolster. Als voetballer had hij furore gemaakt bij onder andere Sportclub Enschede, de profs van die tijd, en met zijn kennis en kunde gaf hij ook dikwijls training aan de jeugd. In die hoedanigheid was ik een paar jaar zijn rechterhand. Heb ik altijd prettig met hem mogen samenwerken. Een training van hem was nooit saai. Alle oefeningen werden met de bal gegeven want techniek was volgens hem de basis voor een goede voetballer. Lex Wagteveld stond bekend als een uiterst positief iemand. Een man die zelfs van de donkerste put waar iemand in zat nog een bron van licht wist te maken.
Het is het wegvallen van twee mensen met een enorme staat van dienst, waar de nieuwe generatie Spijkster voetballers bijna geen weet van heeft. Door de oudere fans binnen de gelederen van de geelzwarten zeker gevoeld zal worden. Beide heren waren niet van het bijltje er bij neer gooien en daarom kon de zege op de Meijsters misschien wel als een mooi eerbetoon aan het duo worden gezien. Onze gedachten gaan uit naar de nabestaanden. Wij wensen hen heel veel sterkte de komende tijd, wetende dat het tweetal nog lang in de harten van veel Poolster-leden zal voortleven. Als ze er tijdens de wedstrijd tegen SV De Heracliden bij hadden kunnen zijn, waren ze waarschijnlijk samen met een lach op het gezicht weggelopen. Hadden ze elkaar aangekeken en misschien wel gezegd; ‘Het was weer fijn langs de lijn.’
