Het gras willen opvreten, je spierballen laten zien en lef tonen, dat is wat doelman Sander Adema van het voormalige Kloosterburen voor ogen staat. Zaken die hij tijdens het WK bij Oranje heeft gemist. De 30-jarige zal dat komend seizoen bij de nieuwe fusieclub vv De Marne moeten laten zien. Maar hij is niet de enige, want ook Robin Werkman van FC LEO is een goede kandidaat om onder de lat plaats te nemen. En misschien komt er nog wel een derde bij van VVSV ’09. ‘We gaan wel zien wat het wordt. Ik heb er in ieder geval veel zin in’, zegt de man die wel van een beetje risico nemen houdt en vergroeid is geraakt met sportpark Westerklooster.
Toen hij een jaar of vier was, ging in huize Adema de telefoon. De vv Kloosterburen hing aan de lijn. Of zoon Sander trek had om met de F-jes mee te doen in een wedstrijd tegen het Zoutkamper Zeester. Hij ging en werd meteen onder de lat geplaatst. ‘En eigenlijk ben ik er daarna nooit meer onder weg gehaald’, lacht de magazijnbeheerder.
Ballen tegenhouden lag hem kennelijk wel. En natuurlijk ging er wel eens wat mis, maar de vaardigheden waarover een goede doelman moet beschikken, werden hem al snel aangeleerd. Kloosterburen was zijn eerste club en zou ook de enige worden. ‘Ik heb me altijd enorm thuis gevoeld op Sportpark Westerklooster. Een mooi voorbeeld? Een aantal jaren geleden veranderde er heel veel binnen het eerste elftal. De oudere garde stopte of ging in het tweede team voetballen. Dit had te maken met veranderde thuissituaties, blessures of leeftijd. Het was wel een kantelpunt, want er moest eigenlijk een nieuw eerste elftal komen. Dat hebben wij op dat moment gedaan met voornamelijk jonge jongens in de leeftijd van 15 tot 17 jaar. Die werden doorgeschoven naar het eerste elftal. Als club zijnde doe je dit liever niet, maar het kon op dat moment niet anders.’
Al deze jongens bleven, werden ouder en groeiden mee in het niveau van de vijfde klasse. Adema: ‘We werden daardoor hechter als groep en kunnen nu wel concluderen dat we een bijzonder elftal waren. Het was niet alleen het vlaggenschip van de vereniging, maar ook een echte vriendengroep waarin het niet alleen maar om voetbal draaide. Dat gold evenzeer voor de gezelligheid. Soms was het misschien wel iets te gezellig.’ Op een wat meer serieuze toon vervolgt Adema; ‘Ik ben niet van het overstappen naar een andere club. Als ik een mooie aanbieding had gekregen, zou ik er misschien even over nadenken om dan vervolgens toch maar weer op het fietsje naar Westerklooster te rijden. Kloosterburen is altijd mijn club geweest.’
Op zijn vijftiende trainde hij al één keer in de week mee met eerste elftal mee en ging als dat kon mee als reservekeeper bij wedstrijden. Zijn eerste optreden was op de eerste dag van april in 2012. Het betrof een uitwedstrijd bij vv Kwiek in Hoogezand. ‘Wij speelden eerst met het tweede elftal uit bij Groen Geel in Groningen en zijn daarna doorgereden naar Hoogezand waar ik aanschoof op de bank. In de rust ben ik toen voor Lex Stok ik het veld gekomen en heb de tweede helft mogen keepen.’
De laatste keer dat Sander Adema onder de lat stond was op 19 juni tijdens de wedstrijd tussen een team van Hogeland en Eemsdelta. In de sauna van Ten Boer speelde hij als enige een hele wedstrijd. En ook toen liet hij zien dat hij zowel in de lucht als over de grond sterk kan zijn. Daarnaast viel ook zijn aandeel in het coachen van het team op en toonde hij aan oog te hebben voor een goede spelhervatting. Facetten die hij zelf ook opsomt, al is hij dan ook van mening dat anderen hem beter kunnen omschrijven.’
Dat het keepersvak ook zijn minder leuke kanten heeft, beseft Sander Adema maar al te goed. ‘Als je op een regenachtige zaterdag met een gevoelstemperatuur van zes graden in de min in je eigen zestien meter staat te bibberen is het niet altijd een pretje. Daarentegen, als je op zo’n dag belangrijk kan zijn voor het elftal en de punten kan pakken, dan geeft dat ook wel weer een kick.’
Ook het feit dat je de ene wedstrijd de uitblinker bent en de week daarop een grabbelaar, maakt het vak volgens hem leuk en uitdagend. ‘De verschillen zijn wat dat betreft erg klein. Een held of een schlemiel kan tijdens een wedstrijd zomaar in het zelfde doel staan. Ik kijk altijd met veel plezier naar goalies als Manuel Neuer of Etienne Vaessen. Die zijn gewoon een beetje gek op bepaalde momenten. Daar kan ik soms enorm om lachen. Ze durven risico’s te nemen en gaan ook wel eens de mist in, maar vreten het gras op als daar om gevraagd wordt. En die houding ligt mij wel.’ Ook kon hij altijd genieten van doelmannen als Edwin van der Sar en Gianluigi Buffon. Twee keepers die zelfs op latere leeftijd nog tot de allerbesten behoorden. ‘Het is toch geweldig als je ziet wat zij nog presteerden terwijl anderen misschien al lang zouden zijn afgeschreven?’
Gevraagd naar hoogtepunten stipt Sander Adema de promotie naar de vierde klasse aan in het seizoen 2011/2012. ‘Ondanks dat mijn inbreng dit seizoen niet heel groot was, mocht ik het als jonge jongen wel meemaken. Ook de promotiewedstrijd tegen SVBC in het seizoen 2022/2023 behoort hier wel toe. Het was een dag waarop het kwik richting de tropische waarden ging. Na negentig minuten stond de brilstand nog op het bord en dus moest er verlengd worden. Pas in de 114e minuut kregen we de 1-0 om de oren, en daarna waren we gebroken. Uiteindelijk verloren we met 4-0, maar dit zijn wel wedstrijden die je graag wilt spelen. Met de bus heen, veel supporters, vuurwerk. Dat zijn toch de mooiste ingrediënten voor zo’n potje voetbal.’
Sportieve dieptepunten zijn er voor hem niet echt geweest. Wel kreeg de club het flink voor de kiezen toen Milan Bos, op dat moment de keeperstrainer, in 2014 door een noodlottig ongeval uit het leven werd weggerukt. Ook de hele kwestie rondom de spraakmakende moord op Jesse van Wieren tijdens de jaarwisseling van 2016 heeft volgens Adema zijn sporen achtergelaten. ‘Dat zijn dingen die je nooit meer vergeet en maar weer eens laten zien hoe betrekkelijk het leven eigenlijk is.’
Inmiddels zitten de eerste trainingen van de vv De Marne er op. Onder leiding van oefenmeester Willem Kluin, bij Kloosterburen ook al de coach van Sander Adema, blijkt de animo groot te zijn om er het komende seizoen samen een mooi avontuur van te maken. ‘Moet je nagaan dat we bij Kloosterburen vaak met een man of twaalf trainden. Soms iets meer, maar vaker nog minder. De laatste training konden we nu zelfs een partijspel spelen van elf tegen elf, inclusief een wissel. Dat is toch een weelde? Dat zegt ook wel iets over de fusie. Iedereen is benieuwd hoe dit gaat uitpakken.’
Het moge duidelijk zijn, Sander Adema is gretig. Hij kan nog steeds groeien en van waarde zijn voor de nieuwe vereniging. Aan stoppen denkt hij dan ook nog lang niet. Maar mocht het ooit zo ver komen? Dan wil hij wel keeperstrainer worden en de voorbeelden doorgeven die hem door Gerke Kersaan zijn aangereikt. De man die verder keek dan alleen maar het voetballende aspect. Doelwachters naar een hoger niveau tilde. Of misschien wordt hij wel elftalleider. Zorgen dat alles een beetje op orde is. De opties liggen wat hem betreft open om er tenslotte gekscherend aan toe te voegen; ‘Zullen we dan maar een dubbelfunctie doen?’
