De weekenden zijn voor mij de momenten waarop alles voetbal ademt. En dan vooral amateurvoetbal. Uitslagen, verslagen, telefoontjes, het gepingel van binnenkomende whatsappjes, een horde emailberichten. Noem het allemaal maar op. Het moet allemaal weer verwerkt worden zodat de bezoekers van onze website weer iets te lezen hebben. Hoe wreed kan het leven dan zijn als een van die trouwe bezoekers plotsklaps uit ons midden wordt weggerukt. Niks geen vooraankondiging. Voetbaldier Johan Schudde werd gewoon definitief buitenspel gezet.

Het is zaterdagmiddag 7 maart even na half vijf als ik naast Johan Schudde neerplof in de bestuurskamer van NEC Delfzijl. Natuurlijk wordt er nagepraat over de gewonnen wedstrijd tegen Corenos. ‘Benauwde zege, maar wel terecht toch? Nou de FC nog even’, zegt Johan terwijl hij tevreden aan zijn biertje lurkt. Ik kan het alleen maar beamen. De discussie spitst zich vervolgens toe op wat randzaken die weinig met het spelletje te maken hebben. Johan hoort het aan, maar mengt zich er niet in. Midden in de discussie stoot hij mij aan en schuift de schaal met borrelhapjes mijn kant op. ‘Most nait allain moar zit’n te lul’n, moar ook een beetje eten. Of mot ik die wat in jaszak stoppen’, grinnikt hij. Het is Johan Schudde ten voeten uit. Om mijn antwoord kan hij ook nog wel lachen. Dat hij ‘de kop dik genoeg heeft’ en wel een beurt mag overslaan. Meteen trekt hij de schaal weer bij mij vandaan en schuift hem de andere kant op. ‘Kinst ook moar beter noar hoes goan. Komt toch gain zinnig woord oet.’ Ik ken hem niet anders. Nadat hij heeft gevraagd of het verslag van de wedstrijd dezelfde avond online terug is te vinden en ik dat bevestig, krijg ik een schouderklopje. Zegt hij er naar uit te kijken. ‘Al hest den ook gain kloot’n verstand van voetbal’, voegt hij me grinnikend toe als onze wegen zich scheiden. ‘Tot de volgende keer Johan, dan nemen we er eentje op’, geef ik hem als antwoord mee. Niet wetende dat we elkaar nooit meer zouden spreken. Over hoe slecht of goed het allemaal was. Waarom mensen altijd maar blijven klagen over bijzaken als voetbal. Dat het toch ook maar een spelletje is.

Johan Schudde is namelijk niet meer onder ons. Op zondagochtend bereikte mij het verschrikkelijke nieuws dat hij plotsklaps was overleden. De schok was groot. Ik ben niet snel ontdaan. Maar dat deze aimabele man, die geen vlieg kwaad deed en altijd voor een ander klaar stond er ineens niet meer was? Die mededeling sloeg in als een bom. Het wil er bij mij nog steeds niet in. Alle lust om iedereen te vertellen wat andere clubs voor sportieve prestaties hebben verricht, wordt ineens zo onbelangrijk. Zo nietszeggend omdat ik Johan Schudde al jaren ken.

Als bestuurslid van het roemruchte SES-toernooi of Telkamp-toernooi, zoals het in het begin ook wel werd genoemd. Als penningmeester, administrateur, kantinemedewerker, regelneef en erelid van de Delfzijlster fusieclub en diens voorganger Neptunia. De man die zich sinds 2015 Ridder in de Orde van Oranje Nassau mocht noemen. Op geheel eigen wijze als omroeper de opstellingen bekend maakte voor aanvang van een wedstrijd van het eerste elftal. Tot op de laatste dag was hij nog zeer actief voor de vereniging. Verweet hij mij zelfs gekscherend dat ik niet voor aanvang van de wedstrijd al op het sportpark was gesignaleerd. Dat ik op dat moment nog bij SC Loppersum stond te kijken was volgens hem geen excuus. Hij meende er niets van, maar ook dat was Johan. Een man met een gouden hart. Hij is niet meer. Een vreselijk verlies voor de familie, een mokerslag voor NEC Delfzijl. Hij zal nooit meer grapjes maken over mijn schrijftalenten. Zijn stem zal nooit meer over het sportpark Centrum schallen. Namens EemsmondSport wens ik familie, nabestaanden en iedereen die Johan Schudde heeft gekend heel veel sterkte toe in deze ontzettend zware en moeilijke tijd.