Tijdens de wedstrijd tussen vv Stedum en RZ Baflo afgelopen weekend heb ik de scheidsrechter een duw gegeven. Daarvoor wil ik volledig mijn verantwoordelijkheid nemen en mijn excuses aanbieden aan zowel de scheidsrechter als mijn club. Ook wanneer je het oneens bent met beslissingen, mag je nooit een scheidsrechter aanraken. Als aanvoerder heb ik hierin het verkeerde voorbeeld gegeven. Dat reken ik mezelf aan.
Eerlijk gezegd floot de scheidsrechter over het algemeen prima, net als in andere wedstrijden van hem. Het is een talentvolle scheidsrechter en ik hoop oprecht dat hij zich door dit incident niet laat weerhouden om verder te gaan met fluiten. Zonder mijn gedrag goed te willen praten, was mijn reactie het gevolg van wat ik achteraf alleen maar kan omschrijven als een giftige cocktail van adrenaline, provocatie, publiek, fanatisme en een gevoel van onrecht.
Desondanks hoor je jezelf onder controle te houden. Dat is mij deze middag niet gelukt. En dat had niet mogen gebeuren. Door mijn handelen staat ook de club nu onterecht in een slecht daglicht. Ik ervaar dat wij als vereniging een gemoedelijke club zijn met juist hoge normen en waarden en dat dit gedrag ook binnen de club wordt afgekeurd. Dat dit nu voor de tweede keer bij onze vereniging is gebeurd, maakt het extra pijnlijk. Het staat echter niet voor wie wij als club zijn.
De KNVB zal ongetwijfeld met een stevige straf komen. Die accepteer ik volledig. Ik wil van deze gelegenheid ook gebruik maken om mijn voetbalpensioen aan te kondigen. Al langer heb ik een haat-liefdeverhouding met het spel, juist door dit soort incidenten. Ik ben op dit moment de laatste die iemand de les mag lezen, maar ik geloof wel dat we met elkaar verantwoordelijk zijn voor de sfeer en omstandigheden die soms ontstaan in het amateurvoetbal. Dat geldt voor de spelers, de trainers, maar ook zeker het publiek. Uiteindelijk gaat het helemaal nergens over, zeker niet op dit niveau. Dus laten we een beetje sportief blijven. Ondanks het slechte voorbeeld dat ik heb gegeven, hoop ik dat ik mijn dochter later met een gerust hart kan inschrijven voor wat het allermooiste spelletje kan zijn.
Nogmaals, mijn oprechte excuses aan de scheidsrechter en mijn club.
Beste Yannick,
Mooi dat jij in de spiegel gekeken hebt en publiekelijk je excuses maakt. Dat is een respectvol gebaar, afgezien wat er is voorgevallen. Er is schijnbaar een duidelijk verschil in de voetballer Yannick en de mens Yannick. Dat herken ik wel bij mezelf en de mensen die mij kennen weten dat ook wel van mij. Als jij nu al naar jezelf durft te kijken en dit in het openbaar zegt, heb jij je hart op de juiste plaats, ongeacht wat iemand over jou zegt of denkt. Ook voor jou blijft voetbal het allermooiste spelletje en er komt vast wel weer een moment -dat hoop ik voor je- om weer ergens te gaan voetballen. De wereld kent grotere problemen dat zo’n voorval. Je wordt er voor gestraft, je excuses zijn er en daarmee gaat het leven weer door en is het een mooi leermoment. En ik hoop dat men een incident los kan laten en niet koppelt aan een vereniging.